Ε ΤΗ ΠΑΝΤΕΡΜΗ ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ....

Ε ΤΗ ΠΑΝΤΕΡΜΗ ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ....ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ..
ΕΙΣ ΕΝΑ ΚΥΚΛΟ ΤΣΗ ΖΩΗΣ....ΠΟΣ' ΑΓΑΠΑ ΚΙ ΑΡΝΙΕΤΑΙ.....(ΚΩΣΤΗΣ ΜΑΝΟΥΡΑΣ ΜΑΝΟΥΡΑΣ)

Τσι στερμενιές του Θιού..

Τσι στερμενιές του Θιού.. στη γης άθρωπος δε γνωρίζει....
κι όπου τσι μάθει... δύναμη δεν έχει να τσ' ορίζει...(ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΝΟΥΡΑΣ)

Μια ζηλεμένη στερμενιά είν 'η γεννήτρα φύση....

Μια ζηλεμένη στερμενιά είν 'η γεννήτρα φύση,
τα μαστορεύγει, άθρωπος δε δύνεται να χτίσει.
Έτσα τη θέλησε τη γής ο Πλάστης κι έσασέ ντη,
μα να 'χει ανάγκη πεθυμιάς και πόθους έχτισέ ντη,
κι όλα πορεύγουνται μαζί, συντροφιαστά κρατούνε,
κι ότι πολείπουνται, στ' αλλού γυρένε να το βρούνε.
Έτσα μ' ανάγκες, πεθυμιές και πόθους πορπατούνε,
από μεγάλο κι ώς μικιό μες στο ντουνιά που ζούνε,
και θέλει ο σκλάβος λευτεριά, νερόν όσοι διψούνε,
οι πρικαμένοι τη χαρά, να πάψουν να πονούνε,
ο ριγασμένος τη φωθιά, ραχάτι ο κουρασμένος,
ο μοναχός τη συντροφιά, τη βρώση ο πεινασμένος,
το κύμα βράχο να σκιστεί, ν' απλώσει, να ξεσπάσει,
βοριά, νοθιά τη μάνητα για λίγο να ξεχάσει.
Μα πλιά γυρεύγει ο συνετός στο νού ντου τη γαλήνη,
μόνο αγάπη ο αγαθός......κι ο Λεύτερος Ειρήνη....(ΜΑΝΟΥΡΑΣ ΚΩΣΤΗΣ)

Έ τη παντέρμη τη ζηλειά...

Έ τη παντέρμη τη ζηλειά... τον πίβουλο τον όφη...
μήδε γιατρός τηνε νικά... μήδε και γιατροσόφι....(ΜΑΝΟΥΡΑΣ ΚΩΣΤΗΣ)

Ήντα να κάψετε μωρέ;

Ήντα να κάψετε μωρέ; μπορείτε τσι ψυχές μας;
τα σπίθια τα γκρεμίσατε μα όχι τσι καρδιές μας......(ΜΑΝΟΥΡΑΣ ΚΩΣΤΗΣ)

Από καρπό πολύ μικρό...

Από καρπό πολύ μικρό... δάσος μπορεί να γίνει....
κι από τη σπίθ' αναλαμπή... ν' ανάψει που δε σβήνει....(ΜΑΝΟΥΡΑΣ ΚΩΣΤΗΣ)

ΓΥΝΑΙΚΑ.....

Ο ΚΩΣΤΗΣ ΜΑΝΟΥΡΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ "Λευτέρης & Ειρήνη"ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ Η ΘΕΤΗ ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΗΡΩΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΤΖΗ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΑ ΝΑ ΤΟΝ ΑΠΟΘΑΡΡΥΝΕΙ ΚΑΝΕΙ ΜΙΑ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΙΑΣ ΦΥΣΗΣ...ΕΛΠΙΖΩ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΝΑ ΜΗ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΤΕ...

Να κάμω θέλει το σταυρό 'νατολικά του Θιού μου,
να φέρει τα συνέγκαλα τη σήμερο του γιού μου.
Τη νιά την είδες μια φορά και τέθοιες σκέψεις βάνεις,
π' εθάρρουνα στσι συνετούς τον αμπροστάρη κάνεις;
Σαν την πλανεύτρα θάλασσα κάθα γυναίκα μοιάζει,
μ' όντε σε πάρει απ' το γιαλό, κείνη σ' εξουσιάζει.
Γαλήνη, κι όμορφα νερά σου δείχνει να σ' αρπάξει,
καιτέ φουσκώνει κύματα κι αφρούς να σε πλαντάξει.
Πάσας γυναίκας το μυαλό μυριάδες δίπλες κάνει,
άντρας δε συλλογίζεται στο νου τζη πόσα βάνει.
Ζό που σε τρύπα δε χωρεί, κείνη το κατορθώνει,
χιλιομαλαγανιάζει ντο κι ως θέλει το διπλώνει.
Μαυλίζει, σιργουλεύει το κι άβουλο που πομένει
στην τρύπα μπαίνει, κείτεται και χώρος απομένει.
Για κείνη κράτη πολεμούν, αδέρφια ξεχωρίζου,
γειτόνοι, πόλεις και χωριά την όχθρητα γνωρίζου.
Κείνη πομάνει μια φωθιά, μ' αυτή κεντά τη κιόλα,
τζυκνίδα καταστένεται, κι είν' όντε θέλει βιόλα.
Αυτή τον άντρα στσ' ουρανούς βγάνει να τως αγγίζει,
μα και στα βάθητα τση γης μεμιάς τονε βυθίζει.
........................................................

Πάσας γυναίκας το μυαλό..

Πάσας γυναίκας το μυαλό.. μυριάδες δίπλες κάνει......
άντρας δε συλλογίζεται... στο νου τζη πόσα βάνει...(ΜΑΝΟΥΡΑΣ ΚΩΣΤΗΣ)

ΑΣ' ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΜΕ ΚΑΙΡΟ...

‎ΑΣ' ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΜΕ ΚΑΙΡΟ...ΝΑ ΘΡΕΨΕΙ ΝΑ ΜΕΣΤΩΣΕΙ....
ΚΙ ΑΝ ΕΧΕΙ ΑΞΙΑ..ΘΑ ΦΑΝΕΙ...ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΛΙΩΣΕΙ....(ΜΑΝΟΥΡΑΣ ΚΩΣΤΗΣ)‎

ΤΕΘΟΙΑ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΕΙΝ' Η ΚΑΡΔΙΑ...

ΤΕΘΟΙΑ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΕΙΝ' Η ΚΑΡΔΙΑ...ΠΟΥ ΜΕ ΤΟ ΡΟΔΟ ΜΟΙΑΖΕΙ....

ΚΑΘ' ΩΡΑ ΕΚΕΙΑ Π' ΑΓΑΠΑ...ΑΘΕΙ ΚΑΙ ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΙΑΖΕΙ...(ΜΑΝΟΥΡΑΣ ΚΩΣΤΗΣ)

Μ' ΕΠΙΜΟΝΗ ΚΙ ΥΠΟΜΟΝΗ....

Μ' ΕΠΙΜΟΝΗ ΚΙ ΥΠΟΜΟΝΗ... ΚΑΙ ΘΕΛΗΣΗ..ΑΛΛΗ ΤΟΣΗ...
ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΗΝΤΑ ΘΑ ΣΚΕΦΤΕΙ...ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΤΟΡΘΩΣΕΙ....(ΜΑΝΟΥΡΑΣ ΚΩΣΤΗΣ)

ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΜΗ.....

ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΜΗ..ΤΗ ΠΕΘΥΜΙΑ ΣΚΟΤΩΝΩ...
ΚΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΜΕ ΤΗ ΛΟΓΙΚΗ...ΣΑ ΤΟ ΦΟΝΙΑ ΠΛΕΡΩΝΩ...(ΜΑΝΟΥΡΑΣ ΚΩΣΤΗΣ)

Ο ΘΙΟΣ 'ΓΑΠΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΟΝΕΙ....

Ο ΘΙΟΣ 'ΓΑΠΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΟΝΕΙ..ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ...
ΜΑ ΤΗ ΒΟΥΛΗ ΝΤΟΥ ΩΡΕΣ ΦΟΡΕΣ....ΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ;....(ΜΑΝΟΥΡΑΣ ΚΩΣΤΗΣ) βουλη:θεληση

ΔΕ ΘΕΛΕΙ Η ΒΙΟΛΑ ΑΡΜΗΝΙΕΣ..

ΔΕ ΘΕΛΕΙ Η ΒΙΟΛΑ ΑΡΜΗΝΙΕΣ..Τ' ΑΡΩΜΑ ΠΩΣ ΝΑ ΔΙΝΕΙ...
ΜΗΔΕ Η ΚΑΡΔΙΑ ΠΩΣ Ν΄ΑΓΑΠΑ..ΤΟ ΤΑΙΡΙ ΤΖΗ ΝΑ ΒΡΙΝΕΙ....(ΚΩΣΤΗΣ ΜΑΝΟΥΡΑΣ)

ΟΠΟΙΟΣ ΓΥΡΕΥΕΙ ΔΥΝΑΜΗ..

ΟΠΟΙΟΣ ΓΥΡΕΥΕΙ ΔΥΝΑΜΗ...ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΝΤΟΥ ΤΗ ΒΡΙΝΕΙ....
ΜΗΔΕ ΣΕ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΠΛΑΝΤΑ....ΜΗΔΕ Σ' ΑΝΕΜΟΥ ΔΙΝΗ ....(ΜΑΝΟΥΡΑΣ ΚΩΣΤΗΣ)

ΟΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗΣ ΠΟΘΕΙ...

ΟΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗΣ ΠΟΘΕΙ...ΜΕ ΤΣ' ΟΥΡΑΝΟΥΣ Ν' ΑΓΓΙΞΕΙ....
Η' ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΟ ΝΤΟΥΝΙΑ....'ΠΟ ΜΕΣΑ Ν-ΤΟΥ Ν' ΑΡΧΙΞΕΙ......(ΜΑΝΟΥΡΑΣ ΚΩΣΤΗΣ)

ΟΠΟΙΟΣ 'ΓΑΠΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ...

ΟΠΟΙΟΣ 'ΓΑΠΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ...ΓΙΑ ΛΕΥΤΕΡΙΑ 'ΠΟΘΑΙΝΕΙ...
ΚΙ ΟΠΟΙΟΣ ΤΟ ΦΟΒΟ ΔΕ ΨΗΦΑ...ΣΚΟΙΝΙ ΔΕΝ ΤΟΝΕ ΔΕΝΕΙ...(ΜΑΝΟΥΡΑΣ ΚΩΣΤΗΣ)

ΧΩΡΙΣ ΠΑΛΑΤΙ Ο ΑΪΤΟΣ..

ΧΩΡΙΣ ΠΑΛΑΤΙ Ο ΑΪΤΟΣ.. ΚΑΙ ΔΙΧΩΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΤΑ...
ΜΑ 'ΧΕΙ Τ0 ΣΕΒΟΣ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩ...Σ' ΟΠΟΙΑ ΔΙΑΒΑΙΝΕΙ ΣΤΡΑΤΑ....(ΜΑΝΟΥΡΑΣ ΚΩΣΤΗΣ)

ΔΩΣΕ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΣ' ΑΥΓΗΣ..

ΔΩΣΕ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΣ' ΑΥΓΗΣ...ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΩΝ ΧΕΙΛΙΩΝ ΣΟΥ....
ΚΙ ΕΙΜΑΙ ΚΟΡΦΑΛΙ.. ΝΑ ΓΕΝΩ..ΠΑΙΓΝΙΔΙ ΤΩ ΦΙΛΙΩ ΣΟΥ....(ΜΑΝΟΥΡΑΣ ΚΩΣΤΗΣ)

Ο ΣΚΛΑΒΟΣ ΘΕΛΕΙ ΛΕΥΤΕΡΙΑ...

Ο ΣΚΛΑΒΟΣ ΘΕΛΕΙ ΛΕΥΤΕΡΙΑ...ΚΙ Ο ΣΥΝΕΤΟΣ ΕΙΡΗΝΗ...
ΚΙ Ο ΛΕΥΤΕΡΟΣ ΜΕΡΟΥ ΝΥΧΤΟΥ..ΝΑ ΜΑΧΕΤΑΙ ΓΙΑ 'ΚΕΙΝΗ....(ΜΑΝΟΥΡΑΣ ΚΩΣΤΗΣ)